Συνδέσμου

«Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών» – Αναστάσιμο πανηγύρι Αγάπης & επικοινωνίας

Με πανηγυρικό τρόπο την Κυριακή 15 Μαΐου 2011 εορτάστηκε και φέτος το έθιμο του τσουγκρίσματος του κόκκινου αυγού στις  Κατασκηνώσεις «Αγία Ταβιθά» στην Αράχωβα.. «Το τσούγκρισμα» δεν είναι τίποτε άλλο από μια ευκαιρία πνευματικής επικοινωνίας και ιεραποστολικού ανεφοδιασμού, όπως το είχε οραματιστεί ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος & Φαναριοφαρσάλων  κυρός Κωνσταντίνος αλλά και όπως πιστά ακολουθεί την παρακαταθήκη της προσφοράς του ο νυν  πνευματικός του Συλλόγου μας Μητροπολίτης Κυθήρων & Αντικυθήρων κ.κ. Σεραφείμ.

Ιδιαίτερη ευλογία ήταν η συμπροσευχή των εκδρομέων από Αθήνα & τα Ιεραποστολικά Παραρτήματα, μαζί με τους φίλους και συνεργάτες του σπιτιού της Αγ.Ταβιθά, στο εκκλησάκι της Αγίας στην Λειβαδιά, το οποίο πανηγύριζε την μνήμη της Ανάστασης της Αγίας από τον Απόστολο Πέτρο. Στην κατανυκτική Θεία Λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας χοροστατούσε ο Μητροπολίτης Κυθήρων & Αντικυθήρων κ.κ. Σεραφείμ Στεργιούλης και έψαλε η βυζαντινή χορωδία της Ορφανικής Στέγης «Αγία Ταβιθά».

Μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας, η οικογένεια της «Αγ.Ταβιθά» δεξιώθηκε  με καφέ και γλυκίσματα, ανοίγοντας τις πόρτες του σπιτιού της και της καρδιάς της, σε όλους τους προσκυνητές, ξεχύνοντας ολόγυρα ξεχωριστή ευωδία χαράς & Αβραμιαίας φιλοξενίας.

Στην συνέχεια οι προσκυνητές/εκδρομείς μαζί με τον σεβασμιότατο, ανηφόρησαν με τα πούλμαν για τις κατασκηνώσεις της Αγ.Ταβιθά. Πριν ξεκινήσει το φαγητό πραγματοποιήθηκε τρισάγιο στο τάφο του μακαριστού Κωνσταντίνου όπου πολλή συγκίνηση απλώθηκε στα πρόσωπα όλων.

 

Κατόπιν στο χώρο του σημαιοστασίου της κατασκήνωσης, από το χέρι του Σεβασμιοτάτου Σεραφείμ πήραν όλοι ένα κόκκινο αυγό. Μετά το φαγητό ακολούθησε η γιορτή του «τσουγκρίσματος του κόκκινου αυγού», με αναστάσιμα μηνύματα & απαγγελίες, πλαισιωμένα μουσικά από την Χορωδία των κοριτσιών της «Αγίας Ταβιθά. Στο τέλος της εκδήλωσης ακολούθησε το τσούγκρισμα των «κόκκινων αυγών» που ανέδειξε νικητή συνεργάτη από το Παράρτημα Θήβας, ο οποίος παρέλαβε το έπαθλο από τον Σεβασμιότατο.

Με τις πνευματικές νουθεσίες & ευχές του Σεβασμιότατο Σεραφείμ, αναχώρησαν όλοι για τις οικίες τους αναστημένοι ψυχικά, γιατί ζήσανε σ’ αυτή την εξόρμηση το αντάμωμα της αναστάσιμης χαράς με την φυσική αγαλλίαση της άνοιξης.

Το κόκκινα αυγό σύμβολο του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πάσχα

Σεβασμιώτατε, αγαπητοί αδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Η βαφή των κόκκινων αυγών, σύμβολο της ζωής που συνδέεται με το κόκκινο χρώμα, λόγω του αίματος της θυσίας του Χριστού, είναι ένα προαιώνιο έθιμο που συνάπτεται στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Το αυγό συμβολίζει για τους Χριστιανούς τον κλειστό τάφο του Χριστού απ’ όπου ανάβλυσε η ζωή όταν Αναστήθηκε ως Θεός Παντοδύναμος. Το σπάσιμο του αυγού με το τσούγκρισμα, συμβολίζει τη γέννηση. Όπως σπάει το τσόφλι και βγαίνει μια νέα ύπαρξη στο φως έτσι και στον χριστιανικό κόσμο συμβολίζει την καινούρια ύπαρξη. Το πέρασμα προς την ανακαινιστική εν Χριστώ Ζωή. Την ζωή της αναγεννήσεως και της σωτηρίας.

Μία από τις πιο πένθιμες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, τη Μεγάλη Πέμπτη, σε όλα τα νοικοκυριά βάφονται τα κόκκινα αυγά. Οι νοικοκυρές χρησιμοποιούν ξύδι, γιατί σύμφωνα με την παράδοση, ξύδι ήπιε και ο Χριστός, όταν Σταυρώθηκε. Το πρώτο αυγό που βάφεται είναι της Παναγίας και φυλάγεται στο εικονοστάσι όλο το χρόνο –χωρίς να χαλάσει – μέχρι το επόμενο Πάσχα.

Πολλές χριστιανικές παραδόσεις αιτιολογούν τη βαφή των κόκκινων αυγών.

Μια εξ αυτών και η πλέον επικρατέστερη εκδοχή της χριστιανικής παράδοσης, χρεώνει το κοκκίνισμα των αυγών στη Μαρία τη Μαγδαληνή ως εξής: «Η Μαρία η Μαγδαληνή έφθασε στη Ρώμη και ανέφερε στον αυτοκράτορα Τιβέριο την Ανάσταση του Χριστού. Εκείνος τότε γέλασε. Θεώρησε τόσο απίθανο αυτό που άκουσε …

Εκείνη την ώρα περνούσε μια υπηρέτρια με ένα καλαθάκι γεμάτο αυγά και ο Καίσαρας βρήκε την ευκαιρία να προσθέσει:

 

«Όσο απίθανο είναι αυτά τα αυγά να γίνουν κόκκινα, άλλο τόσο απίθανο είναι αυτό που μου λες».

Αμέσως τότε και αδίστακτα η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, πλησίασε την σκλάβα και άγγιξε τα αυγά, που αστραπιαία και θαυματουργικά έγιναν όλα κόκκινα! Πήρε τότε ένα και το έδειξε στον έκθαμβο Τιβέριο λέγοντας:

«Χριστός Ανέστη»! Και από εδώ έχουμε το έθιμο του κόκκινου αυγού! Διότι «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος»!

Τότε συγκλονισμένος ο καλοπροαίρετος Τιβέριος δίνει άμεσα εντολή να φέρουν το γρηγορότερο μπροστά του στη Ρώμη από τα Ιεροσόλυμα τον Πιλάτο, τον Άννα και τον Καϊάφα!!!

Έτσι λοιπόν, χάρη στο θάρρος και την απερίγραπτη πίστη της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, πιάνονται στα Ιεροσόλυμα οι πρωταίτιοι της  άδικης θανάτωσης του Ιησού και στη συνέχεια τιμωρούνται όπως αναφέρουν ιστορικές πηγές.

Γι’ αυτό το κόκκινο αυγό αποτελεί σύμβολο της Αναστάσεως, σύμβολο του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πάσχα.

Σήμερα, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, γίνονται ήδη μεγάλες προσπάθειες να καταργηθούν τόσο τα θρησκευτικά όσο και τα εθνικά μας σύμβολα, με διάφορα προσχήματα και αστεία επιχειρήματα, γιατί στην ουσία εμάς τους ίδιους θέλουν να καταργήσουν και μάλιστα ως Ορθόδοξους Χριστιανούς και Έλληνες!

Η σθεναρή αντίδρασή μας σ΄αυτό είναι να μείνουμε πιστοί στις παραδόσεις και στα θρησκευτικά μας έθιμα όπως ένα από αυτά  είναι το βάψιμο και το τσούγκρισμα του ΚΟΚΚΙΝΟΥ αυγού, το οποίο ο μακαριστός παππούλης μας το είχε αναγάγει σε Αναστάσιμο πανηγύρι Αγάπης & επικοινωνίας.

Ομιλία κας Αγγελικής Μαυρίδη (Βιολόγος) – «Ειρήνη και Χαρά»

Με τη χάρη του Θεού, την ευλογία της εορτάζουσας Αγίας Ταβιθά, την ευχή του παππούλη σεβασμιωτάτου κυρού Κωνσταντίνου, τις ευχαριστίες προς τη δεσποινίδα Άννα και τους συνεργάτες της (που μας φιλοξενούν σήμερα) και τις ευχαριστίες προς τον πνευματικό μου πατέρα σεβασμιώτατο Αττικής κύριο Νικόδημο (η γραφίδα του οποίου με βοηθά να σας δώσω το αναστάσιμο μήνυμα), διαβάζω στο κατά Ιωάννην άγιο Ευαγγέλιο κεφάλαιο κ΄ (20ο), στίχο 19: «Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς∙ εἰρήνη ὑμῖν».

Μέσα στον φόβο και μετά απ’ το φόβο το κλίμα της γαλήνης και της χαράς.

Μέσα στην αμπαρωμένη κάμαρα, «ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι», η ακτίνα του θείου φωτός κι η πνοή της λεπτής αύρας, που διώχνει τον τρόμο, απαλύνει την αγωνία, κατευνάζει τα κύματα της ψυχής.

Οι έντεκα εκλεκτοί μαθητές είχαν ζήσει το Πάθος του Δασκάλου τους με τη μεγαλύτερη ένταση.

Παρακολούθησαν τη μανία των αρχόντων. Άκουσαν τις κραυγές του πλήθους. Είδαν το ξεχείλισμα των άγριων ενστίκτων των στρατιωτών. Αντίκρισαν τον Σταυρό, τις σταγόνες του Αίματος, το σπόγγο με το ξύδι, το στεφάνι των αγκαθιών.

Και, μετά, έζησαν τον πόνο της ταφής. Ασπάστηκαν το νεκρό Σώμα του Κυρίου τους και το απόθεσαν στο μνημείο.

Φρίκη κι οδύνη σε μια παράξενη σύνθεση.

Κλείστηκαν στο δωμάτιο με συντροφιά τις αναμνήσεις και το φόβο.

Έξω οι Εβραίοι απειλούσαν. Μέσα η αγωνία έσφιγγε τις καρδιές.

Όταν κορυφώθηκε ο φόβος, ανέτειλε η καινούρια μέρα. Και το φως πλημμύρισε τις υπάρξεις τους.

Δίχως ν’ ανοίξουν οι πόρτες, δίχως να πέσουν τα εμπόδια, ο Κύριος εμφανίστηκε, αναστημένος, μπροστά τους.

Τον είδαν κι απέμειναν. Μέσα σ’ έκπληξη. Μέσα σ’ έκσταση.

Εκείνος τούς μίλησε πρώτος και τούς είπε: «εἰρήνη ὑμῖν».

Κι αμέσως τους έδειξε τα τρυπημένα Του χέρια και τη λογχισμένη πλευρά Του.

Οι μαθητές άνοιξαν τα μάτια σαν από λήθαργο. Φώναξαν, έκλαψαν από χαρά.

«Ἐχάρησαν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον».

Ας κρατήσουμε, σα σε όραμα, σα σε μνήμη ιστορική, τούτη την αιφνίδια μετάβαση απ’ το φόβο στην ειρήνη και τη χαρά. Κι ας έρθουμε να δούμε το φάσμα των δικών μας εμπειριών και την ένταση του φόβου, όπως κλιμακώνεται στην εποχή μας.

Μια αιτία, που πίεζε τις καρδιές των μαθητών και προκαλούσε το φόβο: η θλίψη για τη σταύρωση του Κυρίου τους κι η αναμέτρηση με τη μανία των σταυρωτών.

Πολύπλευρη σήμερα η πίεση στις καρδιές τις δικές μας. Πολλά τα κέντρα, που, με τη δράση τους ή την αντίδρασή τους, φουσκώνουν τα πνευμόνια μας με τα μαύρα σύννεφα του τρόμου.

Ο φόβος, άπιαστος εφιάλτης, κυκλοφορεί στη γη μας. Και σφίγγει με τα γαμψά του νύχια τους λαιμούς μας. Και κάνει να πετάγονται τα μάτια μας απ’ την αγωνία.

Στρωμένη η γη μας με τα αγαθά της και με τα πολιτιστικά στολίδια της, δε μας παρηγορεί και δε μας κρύβει απ’ τη δραστηριότητα του εφιάλτη. Κείνος περνάει από παντού κι απλώνει το δρεπάνι του, για να θερίσει τη χαρά μας.

Έρχονται φορές, που πολεμάει με τα συμβατικά, παραδοσιακά του όπλα. Με την αρρώστια, που εξελίσσεται σε διάλογο θανάτου. Με τα σημάδια, που εμφανίζονται στο πρόσωπο ή στις άλλες περιοχές του κορμιού μας και προαναγγέλλουν κάποια μικρή ή μεγάλη περιπέτεια. Με τις μελαγχολικές μετρήσεις των υλικών αγαθών, που δείχνουν σκιές κι αφήνουν ν’ ακούγονται στον εσώτερο χώρο της ψυχής οι χτύποι της αγωνίας και του προβληματισμού. Με τις αναγγελίες των κατατρεγμών, που οργανώνουν οι άφιλοι φίλοι ή οι αφιλάδελφοι συνάδελφοι στον χώρο της υποτιθέμενης συνεργασίας και της βιοπάλης.

Όλα αυτά είναι χτυπήματα, που προκαλούν τρόμο. Άναμμα κόκκινων φωτεινών σημάτων, που δείχνουν μια εσωτερική υπερθέρμανση, ιδιαίτερα επικίνδυνη για την ψυχική μας ισορροπία.

Ωστόσο, δεν είναι αυτές οι μόνες αιτίες, που αναστατώνουν τη θάλασσα της ψυχής μας, διώχνοντας τη γαλήνη και κάνοντας τα κύματα να σηκώνονται απειλητικά.

Ταξίδι καθώς είναι η ζωή, η φουρτούνα είναι το ενδεχόμενο της κάθε μέρας και της κάθε στιγμής. Κει, που καταλαγιάζει μέσα μας η αγωνία, ξεσπάει απροσδόκητα η νέα θύελλα. Και το κύμα του φόβου μάς τυλίγει και μάς βυθίζει στο χάος.

Ας σημειώσουμε τους φόβους που προκαλούν τα φυσικά φαινόμενα. Τους σεισμούς, που συνταράσσουν κάθε τόσο το κορμί της μικρής, αγαπημένης πατρίδας μας. Τις πλημμύρες, που μεταβάλλουν σε πελάγη το μικρό, ζωτικό χώρο της γης μας. Τις καταιγίδες, που σαρώνουν τις πόλεις μας κι ερημώνουν τις καλλιέργειές μας. Όλα εκείνα τα απρόοπτα περιστατικά, που δημιουργούν μέσα μας την αβεβαιότητα, την αίσθηση της καταστροφής, την εμπειρία του εξολοθρεμού.

Και, κοντά σ’ αυτά και πάνω απ’ αυτά, τα καπρίτσια των μεγάλων της γης και των ασύνετων δυναστών, που δε διστάζουν να πνίξουν στο αίμα την ανθρώπινη οικογένεια, για ν’ αυξήσουν το δικό τους γόητρο ή την εθνική τους κυριαρχία.

Οι καταστροφές, που προκάλεσαν και που προκαλούν οι τύραννοι, τα όπλα που έχουν σωρεύσει οι διεθνείς παίκτες του θανάτου, οι μεθοδεύσεις, που γίνονται στα σκοτεινά παρασκήνια, όλα αυτά κρατούν συνεχώς την ύπαρξή μας σε ένταση και την ποτίζουν με το φόβο.

«Ἔξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι» (Β΄ Κορινθ. ζ΄5).

Ακόμα και μέσα στον ιερό χώρο της Εκκλησίας μας εισχωρεί ο φόβος και ταλαιπωρεί τις συνειδήσεις μας.

Οι επιθέσεις των απίστων μάς κουράζουν. Οι κλονισμοί των πιστών μάς προβληματίζουν. Τα σκάνδαλα των λειτουργών μάς πιέζουν την καρδιά. Οι λοξοδρομήσεις των νέων ανθρώπων μάς θολώνουν τον ορίζοντα.

Πολλές κι αστείρευτες οι πηγές του φόβου μας.

Αν μπορούσαμε να ‘χαμε ένα θερμόμετρο, που να μετράει τις διακυμάνσεις της καρδιάς μας και να μάς δείχνει σε κάθε στιγμή τη στάθμη του φόβου μας, θα βλέπαμε να ταλαντεύεται σε επίπεδα υψηλά και να δημιουργεί μόνιμα μέσα μας τον πυρετό της αγωνίας.

Και μην πούμε πως, με ανθρώπινα μέσα, θα μπορέσουμε να πολεμήσουμε αυτόν τον πυρετό και να διώξουμε μακριά μας τον εφιάλτη. Πως με την επιστήμη μας ή με τις κοινωνικές αναπροσαρμογές μας θα κατορθώσουμε ν’ ανεβάσουμε την ύπαρξή μας πάνω απ’ την απόσταση βολής του φόβου.

Αυτά όλα τα μέσα έχουν μετρηθεί, έχουν ζυγιστεί κι έχουν αποδειχτεί απρόσφορα.

Μονάχα η πνοή, που μπορεί να ‘ρθεί απ’ τον Θεό, είναι ικανή να γεμίσει την καρδιά μας με τη γαλήνη και την ελπίδα και να φυγαδέψει τον εφιάλτη του φόβου.

Μέσα στο κλειστό δωμάτιο, που βασίλευε ο φόβος, στάθηκε ολόρθος ο αναστημένος Ιησούς και δώρισε στις καρδιές των μαθητών Του την ειρήνη και τη χαρά.

Και μέσα σ’ αυτό τον ιερό χώρο της Ευχαριστιακής μας κοινωνίας έρχεται Εκείνος και γεμίζει με την παρουσία του τον Ναό μας και παραστέκεται στον καθένα μας κι ανοίγει τους ορίζοντες, που δείχνουν τα κράσπεδα του θρόνου του Θεού και την αιωνιότητα.

Αλλά και μέσα στους ερμητικά κλεισμένους χώρους των ψυχών μας μπορεί να μπει ο Λυτρωτής μας και να μεταβάλει την ατμόσφαιρα και να μας δώσει την αναπνοή της σιγουριάς και το αίσθημα της γαλήνης.

Δεν είναι μόνο η Σάρκωσή Του, που Τον φέρνει κοντά μας.

Το μεγάλο γεγονός, που δίνει μια άλλη θωριά στο πρόσωπό Του και μια διάσταση θριάμβου στην παρουσία Του, είναι η Ανάσταση.

Ο Κύριος είναι ανάμεσά μας Αναστημένος. Άτρωτος απ’ το θάνατο. Νικητής.

Και με την παρουσία Του και με το λόγο Του μάς δίνει την προοπτική της αισιοδοξίας και τη βεβαιότητα της νίκης.

Ο λόγος, που είπε σαν πρόρρηση και σαν υπόσχεση, κατά το βράδυ του Μυστικού Δείπνου, είναι πια μια ζωντανή πραγματικότητα:

«Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἐν ἐμοὶ εἰρήνην ἔχητε, ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ιωάν. ιστ΄33).

Σας τα λέω αυτά, για να μένετε ενωμένοι μαζί μου. Και μέσα σ’ αυτή την ενότητα και την κοινωνία θ’ απολαμβάνετε την ειρήνη.

Στον κόσμο, που ζείτε, θα συναντήσετε πολλές φορές μπροστά σας τη θλίψη. Όμως, πάρετε θάρρος. Εγώ νίκησα τον κόσμο.

Και μετά την Ανάσταση, σαν τελευταίο μήνυμα της γήινης παρουσίας Του και σαν προοπτική της ανθρώπινης ιστορίας, που θα προλογιζόταν με την Ανάληψη και με την Πεντηκοστή, έδωσε την υπόσχεση:

«Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. κη΄20).

Εγώ θα είμαι μαζί σας όλες τις μέρες, ίσαμε τη συντέλεια του κόσμου.

Η βεβαίωσή Του, πως θα είναι πάντα μαζί μας κι η πραγματικότητα της νίκης κατά του κόσμου και του διαβόλου και του θανάτου είναι στοιχεία, που έρχονται να μεταβάλουν το πλαίσιο της ζωής μας.

Στο πλευρό μας έχουμε τον Αναστημένο, τον Δυνατό, τον Αιώνιο.

Το παντοδύναμο χέρι, που κρατάει το δικό μας αδύναμο και τρεμάμενο χέρι.

Το ακοίμητο μάτι, που αναπληρώνει τη δική μας τραυματισμένη και θαμπή όραση.

Την ακάματη καρδιά, που χτυπάει αδιάκοπα, για να δώσει παλμό και θάρρος και πνοή χαράς στη δική μας κουρασμένη και θλιμμένη καρδιά.

Ο Κύριος είναι αναστημένος. Ζωντανός. Αιώνιος.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τον άκουσε να λέει:

«Μὴ φοβοῦ· ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Αποκ. α΄17, 18).

Μη φοβάσαι. Εγώ είμαι ο πρώτος κι ο τελευταίος. Εκείνος, που κυριαρχεί στην απεραντοσύνη της δημιουργίας και της ιστορίας. Γιατί υπάρχω χωρίς αρχή. Και θα υπάρχω δίχως τέλος. Θανατώθηκα κι ενταφιάστηκα. Μα είμαι ζωντανός. Και θα ζω στους ατέλειωτους αιώνες.

Η παρουσία του αναστημένου Κυρίου μας διοχετεύει μέσα μας την γαλήνη και τη χαρά.

Η μεταλλαγή αυτή δεν είναι ψυχολογική ενίσχυση ή παροδική επικάλυψη των δυσκολιών. Αλλά ουσιαστική πορεία και θετική αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Είναι ανάγκη να ξαναγυρίσουμε στο γεγονός, που μας ιστορεί η περικοπή, για να δούμε τη βαθύτητα και την έκταση της αλλαγής.

Ο Κύριος αφαίρεσε απ’ τις ψυχές των μαθητών τη βαριά πλάκα του φόβου, γεμίζοντας το χώρο με την παρουσία Του.

Έξω οι Εβραίοι συνέχιζαν να βυσσοδομούν.

Μέσα η αστραφτερή παρουσία του Νικητή σκόρπιζε την ειρήνη και τη χαρά.

«Εἰρήνη ὑμῖν».

«Ἐχάρησαν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον».

Ακόμα κι αυτός ο Θωμάς, που τον κατάκαιγε η δυσπιστία, είχε την ευκαιρία να ψηλαφήσει τα τρυπημένα χέρια και τη λογχισμένη πλευρά. Και να χαρεί κι αυτός, αντικρίζοντας τον αγαπημένο Δάσκαλο.

Η διάλυση του φόβου, ουσιαστικά, πραγματοποιήθηκε με τη διάλυση της αμφιβολίας. Με τη στερέωση στις καρδιές των Αποστόλων της βεβαιότητας για την Ανάσταση.

Η πεποίθηση, πως ο Κύριος νίκησε τον θάνατο και βρίσκεται ανάμεσά τους ήταν η κύρια πηγή της χαράς τους και της γαλήνης τους.

Τα άλλα, τα ανθρώπινα, τα ξεπέρασαν. Δεν τους απασχολούσε πια η μανία των εχθρών του Κυρίου και των εχθρών των δικών τους.

Τους αρκούσε και τους γέμιζε η Παρουσία. Τους έδινε το αίσθημα της ασφάλειας για το σήμερα και την ελπίδα για το αύριο.

Έχουμε φιλοσοφήσει ποτέ αντικρίζοντας το τόσο κοινό μετεωρολογικό φαινόμενο, τη νίκη, που πραγματοποιεί ο ήλιος ενάντια στην καταχνιά;

Η βαριά, η μελαγχολική καταχνιά, δεν αντέχει το πρόσωπο και το φως του ήλιου. Μόλις το λαμπερό αστέρι της μέρας απλώσει τις ακτίνες του και αγκαλιάσει την οικουμένη, η καταχνιά διαλύεται. Ο ορίζοντας καθαρίζει. Ο ουρανός αρχίζει να χαμογελάει.

Αυτό είναι φαινόμενο, μα είναι κι εικόνα. Ζωγραφίζει την εναλλαγή που πραγματοποιείται μέσα στον ορίζοντα της ψυχής μας. Μόλις ο ανέσπερος ήλιος, ο Αναστημένος Ιησούς Χριστός, φωτίσει την ψυχή μας κι εισχωρήσει στους μυστικούς κόλπους της αγωνίας μας, η ομίχλη του φόβου μας διαλύεται κι η γλυκιά άνοιξη θρονιάζεται μέσα μας.

Αυτή είναι η αληθινή αλλαγή. Υπέρβαση των προβλημάτων. Λύτρωση.

Στα βάθη των ωκεανών δεν υπάρχουν κύματα.

Στα αιθέρια ύψη δεν υπάρχουν θύελλες.

Εκείνος που ανυψώνεται, μαζί με τον Αναστημένο, στην ατμόσφαιρα, που τη γεμίζει με την παρουσία Του ο Αναστημένος, απολαμβάνει τη γαλήνη και κυριαρχείται απ’ τη χαρά.

Εκείνος που βυθίζεται μέσα στο Μυστήριο της Θείας Αγάπης κι ανακαλύπτει το απύθμενο νόημα του Σταυρού και του άδειου Τάφου του Κυρίου μας, δε χτυπιέται απ’ τις συμφορές.

Ψιθυρίζει πάντοτε μέσα του το «Χριστός ἀνέστη».

Κι απαντάει στις εφιαλτικές προκλήσεις του φόβου με το «Χριστός ἀνέστη».

Αυτό είναι το αναστάσιμο μήνυμά μας: ΕΙΡΗΝΗ και ΧΑΡΑ!