Συνδέσμου

Δύο λόγια καρδιάς από έναν Ιεραπόστολο προς τον Σεβαστό Γέροντα

† ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

«Ου γαρ η γη κατέκρυψεν τον αγαπητόν ημών, αλλά ουρανός υπεδέξατο» (Μέγας Βασίλειος)

Τον γνωρίσαμε από τα φοιτητικά μας χρόνια, σε μία από τις ευλογημένες ιεραποστολικές συνάξεις στο Πολεμικό Μουσείο. Προσηνής, γλυκομίλητος, ολιγόλογος, οξυδερκής και καταδεκτικός κέρδισε την καρδιά και την εμπιστοσύνη μας.

Μας συγκινούσε πάντοτε το συνεχές ενδιαφέρον του για την Ιεραποστολή και τον καθένα από τους εργάτες του Ευαγγελίου στα έθνη. Ενημερωνόταν από τους Ιεραποστόλους, οι οποίοι κατά διαστήματα επισκέπτονταν την Ελλάδα και μετέφερε τις εμπειρίες τους στο ευλογημένο Ιεραποστολικό Περιοδικό, «το παιδί του», στον «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ».

Διακριτικά πάντοτε επικοινωνούσε μαζί μας και μας έδινε την ευκαιρία να γευθούμε τους πνευματικούς καρπούς από την συνεργασία μαζί του, η οποία σφράγισε τη ζωή μας. Πάντοτε ήταν κοντά μας στις πνευματικές δυσκολίες, στην προσευχή και στον αγώνα της Ιεραποστολής, στον αγώνα της αγάπης για τα πεινασμένα παιδιά, τα ορφανά, τα άρρωστα.

Ο Μητροπολίτης Κωνσταντίνος ήταν ένας κληρικός βαθιά καλλιεργημένος. Ήταν άνθρωπος πνευματικός με την ουσιαστική σημασία της λέξης. Τα μάτια του, μάτια «καθαρά», γαλήνια και φωτεινά, ήταν η καλύτερη μαρτυρία της πνευματικής του κατάστασης.

Όσοι αξιωθήκαμε να τον γνωρίσουμε θαυμάζαμε την ταπείνωσή του, την σοφία του, την πρακτικότητά του, τις γνώσεις του. Σε κάθε μας ιεραποστολικό βήμα ήταν ο πατέρας, ο καλός συμπαραστάτης, ο έμπειρος καθοδηγητής. Ο μεστός λόγος του και η συγκροτημένη σκέψη του ήταν παράδειγμα προς όλους μας.

Ποτέ δεν έλεγε, ακόμη και κατά την διάρκεια της δοκιμασίας της υγείας του, ότι είναι κουρασμένος. Μάλιστα δεν περνούσαν δύο ή τρεις μήνες χωρίς να επικοινωνήσουμε κι ας ήταν ο γράφων στην άκρη της γης! Ερχόμενος δε σε επικοινωνία μαζί μας έλεγε με προθυμία: «Σεβασμιώτατε, είμαι πάντοτε δίπλα σας, ότι κι αν χρειασθείτε, μην διστάσετε!». Στην απάντησή μας ότι το κάνουμε για να μην τον κουράζουμε, μας έλεγε πάντοτε: «Ειδικά για την Ιεραποστολή, για τους φτωχούς, για τα παιδιά (και αμέσως συγκινούνταν) μου δίνει ζωή και δύναμη». Αυτά ήταν τα λόγια της αγάπης του προς όλους μας!

Μεγάλο το κενό που άφησε ιδιαίτερα για την Ιεραποστολή και το Πατριαρχείο μας, για την Αφρική, για την Τανζανία. Η πίστις μας όμως ότι βρίσκεται εις τας αγκάλας του Δικαίου Αβραάμ και κοντά στους αγαπημένους του Άγιο Κωνσταντίνο Αγία Φιλοθέη και Αγία Ταβιθά, της οποίας με προσωπικό αγώνα και θυσίες η κατασκήνωση ανηγέρθη με την συνδρομή και την συνεργασία των Μελών του «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ» από την Αθήνα, την Χαλκίδα, την Θήβα, την Λιβαδειά, την Ιτέα, το Χρισσό, μας αναπαύει κι αυτήν την ανάπαυση θα ήθελα να την αισθάνονται όλοι οι δικοί του άνθρωποι, τα πνευματικά του παιδιά, αυτοί που τον αγάπησαν, τον υπηρέτησαν, τον στήριξαν και τον ελάτρευσαν περισσότερο από τον καθένα από εμάς.

Και είμεθα βέβαιοι πως εκεί όπου ευρίσκεται θα μεσιτεύει για όλους μας, θα βλέπει την πρόοδο της Ορθοδόξου Ιεραποστολής και θα αγάλλεται η ψυχή του.

Αιωνία Σου η μνήμη ΑΞΙΕ εργάτη του αμπελώνος!
Καλή αντάμωση «ΠΑΤΕΡΑ της Ιεραποστολής», όπως σε νιώθαμε όλοι εμείς τα πνευματικά παιδιά σου!

† Ο ΕΙΡΗΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΤΑΝΖΑΝΙΑ ΜΑΡΤΙΟΣ 2007