Συνδέσμου

Ο Πανελλήνιος Χριστιανικός Όμιλος Ορθοδόξου Ιεραποστολής σας εύχεται καλά Χριστούγεννα

ΕΙΣ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (ΕΠΕ τομ 35ος)

Ιωάννου Χρυσοστόμου

Σήμερα βλέπω ένα τρανό, μεγάλο, παράδοξο, παράξενο μυστήριο. Φωνές βοσκών ηχούν τριγύρω στ’ αυτιά μου. Δεν παίζουν με τις φλογέρες τους ερημικά τραγούδια, αλλά με τα χείλη τους ψάλλουν ουράνιους ύμνους. Σήμερα άγγελοι ψηλά στον ουρανό τραγουδούν, αρχάγγελοι μελωδικά ψάλλουν, χερουβείμ ανυμνούν, Σεραφείμ δοξολογούν. Τα σύμπαντα σήμερα πανηγυρίζουν, άγγελοι και άνθρωποι χαρούμενα γιορτάζουν, γιατί βλέπουν με κατάπληξη και θαυμασμό ένα Θεό να κατέρχεται στη γη και τον άνθρωπο ν’ ανεβαίνει στους ουρανούς!

Ω! ασύλληπτη, αδιανόητη, ανεκλάλητη φιλανθρωπία του Θεού! Σήμερα η μικρή, ασήμαντη Βηθλεέμ μιμείται τον ουρανό, δεν υποδέχεται λαμπερά αστέρια, αλλά αγγέλους και αρχαγγέλους, δεν χαιρετά τον λαμπρό υλικό ήλιο, αλλά φιλοξενεί τον Χριστόν, τον αχώρητο ήλιο της δικαιοσύνης.

Μην ζητάς να κατανοήσει με το μυαλό σου το άγνωστο μυστήριον της ενανθρωπήσεως του Θεού.
«Όπου γαρ Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις».

Εκείνος (ο Τριαδικός μας Θεός) το θέλει, Εκείνος μπορεί να συλλογίζεται και να πραγματοποιεί τα πάντα, Εκείνος κατέρχεται ταπεινά στη γη και σώζει ακατανόητα τον άνθρωπο. Σήμερα τα πάντα συνεργάζονται και βοηθούν το θεϊκό έργο. Σήμερα αυτός που υπήρχε πάντα, γεννιέται παρουσιάζεται, φανερώνεται στη γη, αυτό που δεν ήταν (δηλαδή άνθρωπος, ήταν Θεός) σήμερα γίνεται άνθρωπος.

Υπάρχει όμως κάτι καταπληκτικό, μοναδικό, υπέροχο, σωτήριο. Ενώ γίνεται τέλειος άνθρωπος (όπως όλοι μας) παραμένει και θεάνθρωπος. Είναι ο μοναδικός, ο Ένας θεάνθρωπος που γνώρισε η γη. Οι Εβραίοι δεν δέχονται, αρνούνται την παράδοξη γέννησή Του, οι Φαρισαίοι διαβολικά παρερμηνεύουν τα ιερά βιβλία, διδάσκουν άλλα αντ’ άλλων, ο Ηρώδης εναγώνια αναζητά το νεογέννητο βρέφος, για να το δολοφονήσει!

Σήμερα πολλά αντίθετα πράγματα συμβαίνουν ταυτόχρονα ο ψαλμωδός (ψαλμός 77, στιχ.4) γράφει «Δεν κρύφτηκε από τα τέκνα αυτών σε άλλη γενεά».

Βασιλιάδες, φορτωμένοι με κατάπληξη και θαυμασμό, έρχονται στον επουράνιον βασιλέα, για να δουν πως ήρθε στη γη, μόνος του. Δεν τον συνόδευαν άγγελοι, αρχάγγελοι, θρόνοι, κυριότητες, δυνάμει, εξουσίες, πνευματικά, ουράνια πνεύματα. Βαδίζει μόνος, κατάμονος έναν παράξενο, αδιάβατο δρόμο, γεννάται από «αγεώργητον» (ακαλλιέργητη, παρθενική) κοιλιά.’Ερχεται στην γη, κοντά στους ανθρώπους, αλλά δεν στερεί τους αγγέλους (στον ουρανό) την προστατευτική παρουσία του. [Προστατεύει το ανθρώπινο γένος, αλλά δεν εγκαταλείπει τα ουράνια πνεύματα]. Αν και παραλαμβάνει ανθρώπινη μορφή, δεν εγκαταλείπει την θεότητα (είναι θεάνθρωπος) οι βασιλιάδες λοιπόν της γης έρχονται ταπεινά για να προσκυνήσουν τον ένδοξο, επουράνιο, μοναδικό βασιλέα. Οι στρατιώτες της γης πλησιάζουν με τρόμο, για να υπηρετήσουν τον ένδοξο αρχιστράτηγο.

Οι γυναίκες έρχονται, για να προσκυνήσουν αυτόν που σήμερα γεννάται από γυναίκα (την Παναγίαν μας). Παρακαλούν θερμά, ικετεύουν το θεϊκό βρέφος να μετατρέψει τις λύπες σε χαρές, να θεραπεύει τις αρρώστιες, να χαροποιεί τους απελπισμένους. Έρχονται παρθένες, για να προσκυνήσουν το παιδί της Παρθένου, απορούν και εξίστανται, γιατί αυτός που δημιούργησε τους μαστούς και το γάλα, τώρα τους ίδιους μαστούς κάνει ν’αναβλύζουν γάλα, για να ετοιμάζουν τροφή για το νεογέννητο βρέφος.

Τα αθώα νήπια έρχονται στον Θεόν που γίνεται νήπιον, για να καταρτίσει αίνον και δόξαν εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων. Τα παιδιά έρχονται προς το παιδί που τα έκαμε μάρτυρες με την μανία του Ηρώδου. Οι άνδρες έρχονται στο σπήλαιον για να προσκυνήσουν τον Καλόν Ποιμένα που πρόθυμα αυτοθυσιάζεται, για να διασώσει τα πρόβατά του.

Οι Ιερείς έρχονται, για να λατρεύουν τον αρχιποίμενά τους, τον αρχιερέα τους, κατά την τάξη Μελχισεδέκ.

Δούλοι, ολόχαροι έρχονται στον Χριστό, γιατί έλαβε μορφήν δούλου, για να χαρίσει αληθινή, πραγματική ελευθερία στα σκλαβωμένα παιδιά του στην αμαρτία.

Αγράμματοι αμόρφωτοι ψαράδες έρχονται σ’Αυτόν, που θα τους μετατρέψει ατρόμητους, πάνσοφους ιεραποστόλους, κυνηγούς, θηρευτές, ψαράδες ανθρώπων!

Αμαρτωλοί τελώνες (φοροεισπράκτορες) για να δουν, να προσκυνήσουν Αυτόν που συγχωρεί κάθε αμαρτωλό και μετατρέπει τον τελώνην Ματθαίον σ’ Ευαγγελιστήν του.

Έρχονται πόρνες (αμαρτωλές γυναίκες), για να προσκυνήσουν αυτόν που δέχτηκε στ’ άχραντα πόδια του τα δάκρυα μετανοίας μιας πόρνης.

Και για να μιλήσω σύντομα, σήμερα όλοι οι αμαρτωλοί της γης έρχονται, για να δουν τον Αμνόν του Θεού να σηκώνει στους ώμους του τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων.

Οι μάγοι «δορυφορούν» (τον εξυπηρετούν, σαν δορυφόροι του), οι ποιμένες τον ευλογούν, τον δοξολογούν, οι τελώνες διακηρύττουν παντού την θεότητά του, οι πόρνες προσφέρουν μύρια, αρώματα μετανοίας, η Σαμαρείτιδα διψά υπρβολικά την πηγή της ζωής, η Χαναναία φανερώνει ακράδαντη, αταλάντευτη πίστη.

Αφού λοιπόν όλοι αγάλλονται, όλοι σκιρτούν από χαρά, θέλω και γω ν’αγάλλομαι, να ευφραίνομαι, να σκιρτώ από αγαλλίαση, θέλω χαρούμενα να χορεύω, θέλω να πανηγυρίζω, να γιορτάζω, να κρούω και γω τη μεγάλη κιθάρα, χωρίς να κουνώ διονυσιακό θυρσό, χωρίς να παίζω αυλό, χωρίς να κρατώ αναμμένες λαμπάδες. Εγώ κρατώ γερά τα σπάργανα του Χριστού μας, αυτά έχω εγώ, σαν μουσικά όργανα. Τα σπάργανα του Χριστού είναι η ελπίδα μου, η ζωή μου, η σωτηρία μου, ο αυλός, η κιθάρα, τα μουσικά μου όργανα. Τα κρατώ γερά, για να παίρνω δύναμη από τη δύναμή τους, για να Σου ομιλώ και γω με τους αγγέλους, για να επαναλαμβάνω μαζί με τους αγγέλους «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και μαζί με τους ποιμένες «και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».

Σήμερα χαρά και φως!
Ας χαρεί κάθε πιστός!

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε•Χριστός
εξ ουρανού, απαντήσατε• Χριστός επί γης,
υψώθητε. Άσατε τω Κύριω πάσα
η γη και εν ευφροσύνη
ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται»
(πρώτη Καταβασία Χριστουγέννων).

Σήμερα ο Χριστός γεννάται από Πατέρα κατά τρόπον απερίγραπτον, σήμερα γεννιέται από Παρθένον κατά τρόπον ανέκφραστο για μένα. Τότε, πριν από αιώνες γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, σύμφωνα με νόμους της θεϊκής του φύσεως, γνωστούς μονάχα στον Πατέρα Θεόν, που τον γέννησε, ενώ σήμερα πάλι γεννάται στη γη μας, όχι σύμφωνα με φυσικούς νόμους, αλλ’ όπως γνωρίζει η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και η ουράνια (η άνω) γέννηση είναι αληθινή και η επίγεια είναι αψευδή, γιατί πραγματικά και σήμερα γεννάται Θεός από Θεό και πραγματικά είναι ο ίδιος άνθρωπος που γέννησε η Παρθένος. Ο Χριστός ήταν μόνος και σήμερα Μονογενής γεννάται από τον μόνον Θεόν και εδώ κάτω στη γη μόνος από μόνη Παρθένο, Μονογενής ο ίδιος.

Είναι ασέβεια, βλασφημία να συλλογίζεται κάποιος μητέρα κατά την ουράνια γέννησή Του, έτσι ακριβώς είναι βλασφημία το να δέχεται κάποιος πατέρα (τον Ιωσήφ) κατά την επίγειο γέννησή Του.

Ο πατέρας (ο Θεός) γέννησε τον Χριστό «άρρευστο» (χωρίς ν’ αλλοιωθεί η θεϊκή ουσία) και η Παρθένος (η Παναγία μας) τον γέννησε «αφθόρως» (χωρίς να φθαρεί η παρθενία της. Η Παναγία είναι «αειπάρθενος»). Ο Θεός γέννησε το Χριστό κατά τρόπο θεϊκό, εντελώς ακατανόητο με το μυαλό μας, δεν χρησιμοποίησε ανθρώπινο σπέρμα (βλασφημία μέγιστη όσοι το υποστηρίζουν: άθεοι, αιρετικοί). Η παρθένος δεν δέχτηκε καμιά φθορά (διατήρησε την παρθενία της), γιατί γεννήθηκε κατά τρόπο υπερφυσικό, άγνωστο, μυστικό, ακατανόητο. Κατά συνέπεια η άνω γέννηση του Χριστού από το θεό Πατέρα «ουκ έχει εξηγησιν» (=δεν μπορεί να εξηγηθεί, να κατανοηθεί από το μυαλό), και η εμφάνισή Του ως ανθρώπου δεν ανέχεται «να πολυπραγμονείται» (να ερευνάται, να εξετάζεται από την ανθρώπινη σκέψιν ου φέρει το μυστήριον έρευναν).

Ότι λοιπόν σήμερα η Παρθένος γεννά τον Χριστό, το γνωρίζω πολύ καλά, το βεβαιώνουν οι άγιες Γραφές, ότι ο Θεός προαιώνια γέννησε το Χριστό (δεν το γνωρίζω), αλλά το πιστεύω απόλυτα. Εγώ έχω μάθει πολύ καλά να τιμώ τον τρόπο της γεννήσεώς Του και να μην προσπαθώ να τα κατανοήσω με το μυαλό μου.

Αν ο άνθρωπος εξετάζει θεϊκά πράγματα, δεν πρέπει να πιστεύει στη φυσική πορεία των πραγμάτων, αλλά να πιστεύει απόλυτα στη δύναμη του Θεού, που πραγματοποιεί όλα αυτά. Είναι φυσικός νόμος να γεννήσει παιδί μια γυναίκα, αν συνάψει γάμο με άνδρα, αν όμως γεννήσει παιδί μια Παρθένος, που δεν έχει γνωρίσει γάμο και, αν παραμένει παρθένος μετά την γέννηση, τότε αυτό το γεγονός είναι αφύσικο, ακατάνόητο, γιατί ξεπερνά τους φυσικούς νόμους.’Ο,τι λοιπόν γίνεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, ας το ερευνούμε, ας το εξετάζουμε με το μυαλό μας, ότι όμως είναι υπερφυσικό, δεν πρέπει να προσπαθούμε να το εννοήσουμε, αλλά να το τιμούμε σιωπηλά, δεν είναι κάτι άξιο για αποφυγή, αλλά κάτι αξιοσέβαστο, γιατί είναι ανεξήγητο. Αλλά συγχωρέστε με, γιατί θέλω εδώ να σταματήσω τον λόγο μου, που βρίσκεται ακόμη στο προοίμιον! Αισθάνομαι δειλία, φόβο, τρόμο μπροστά στην έρευνα θεϊκών πραγμάτων. Δεν γνωρίζω προς τα που να στρέψω τα πηδάλια των λόγων μου. Τι να πω, τι να λαλήσω; Βλέπω ολοκάθαρα την τεκούσαν (την Παναγίαν) βλέπω τον τεχθέντα (τον Χριστόν), τον τρόπον όμως της γεννήσεως «ου συνορώ» (=δε βλέπω καθόλου, δεν μπορώ να ερμηνεύσω την θεϊκήν γέννηση). Η φύση νικάται, ο φυσικός νόμος νικάται, όπου θέλει ο Θεός. Πραγματικά η γέννηση του Σωτήρος δεν γίνεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, αλλά είναι ένα υπερφυσικό, αδιανόητο θαύμα, γιατί τώρα δεν ενεργεί η φύση, αλλά η θεϊκή θέληση (βούληση). Ω! άφραστη, ανέκφραστη χάρις!

Ο Προαιώνιος Μονογενής, ο Υιός του Θεού, «ο αναφής», (αυτός που δεν ψηλαφείται με την αφή), ο απλός (μοναδικός), ο ασώματος εισέρχεται (κατά τρόπον αόρατον, άγνωστον) μέσα στο φθαρτόν, ορατόν σώμα μου. Γιατί ο Χριστός κάνει αυτό; Για να μας γνωρίσει, να μας δει, να μας πλησιάσει ν’ ακούσει τη φωνή μας και να μπορέσει στην ίδια γλώσσα να διδάξει, και να χειραγωγήσει, να οδηγήσει προς εκείνα που δεν βλέπονται (προς τα αιώνια, προς τον Παράδεισον). Οι άνθρωποι συνήθως πιστεύουν περισσότερο στα μάτια τους, (ό,τι βλέπουν) και στ’αυτιά τους (ό,τι ακούουν).

Γι’αυτό ακριβώς ο Θεός παίρνει την ανθρώπινη μορφή, για να μας δώσει τη δυνατότητα να τον δούμε με τα μάτια μας, για να διαλύσει τις αμφιβολίες μας για την ύπαρξη του Θεού.

Σήμερα «τίκτεται» (γεννιέται) ο Χριστός από παρθένο που αγνοεί τέλεια το πράγμα αυτό, γιατί ούτε συνεργεί προς ό,τι γίνεται, ούτε συμβάλλει σε κάτι για να πραγματοποιηθεί η αδιανόητη, άγνωστη, ακατανόητη Γέννηση. Η παρθένος (η Παναγία μας) έγινεν «ψιλόν όργανον» (απλό) για την «απόρρητον» (ανέκφραστον) δύναμη του παντοδύναμου Θεού. Τι γνωρίζει η Παναγία για την πρωτοφανή αυτή γέννηση; Όταν η παρθένος ακούει από τον αρχάγγελο Γαβριήλ ότι θα γεννήσει Υιόν, αγνοεί ότι είναι Υιός του Θεού και περίεργα ρωτά «Πως θα γίνει αυτό, αφού εγώ είμαι παρθένος, δεν γνωρίζω άνδρα. Υπάρχει «παρθενογένεση;» Γνώρισε ο κόσμος γέννηση χωρίς άνδρα; Ο αρχάγγελος Γαβριήλ ήρεμα απαντά «Πνεύμα άγιο θα έρθει πάνω σου, θα σε σκεπάσει και δύναμις του Υψίστου θα επισκιάσει την ύπαρξή σου».

Πως λοιπόν ολόκληρος ο Θεός υπάρχει μέσα της και έπειτα από λίγο χρονικό διάστημα παρουσιάζεται στη γη; Αν κάποιος καλός τεχνίτης ανακαλύψει «χρησιμωτάτην ύλην» (υλικό άριστο), τότε εύκολα κατασκευάζει «κάλλιστον σκεύος» (ωραιότατο κατασκεύασμα). Παρόμοια και ο Χριστός, αφού ανακαλύπτει το άγιον σώμα και την ψυχήν της Παρθένου «κατακοσμεί» (κατασκευάζει) για τον εαυτόν του ωραίο, έμψυχο ναό, «πλάθει» (=δημιουργεί) μέσα στην Παρθένο άνθρωπο – Θεό (θεάνθρωπο) όπως Εκείνος «βούλεται» (θέλει). Ο Χριστός δεν προσβάλλεται, δεν θεωρεί «ύβριν» (προσβολήν) το ότι ενδύεται την μορφή του πλάσματός Του, του δημιουργήματός Του. Φυσικά το πλάσμα «καρπούται» (κερδίζει) μεγίστην δόξαν, γιατί μεταβάλλεται, γίνεται ένδυμα του Δημιουργού.

Κατά την πρώτην πλάσιν (δημιουργίαν) είναι αδύνατον να δημιουργηθεί (να κτιστεί) άνθρωπος, αν Εκείνος δεν πάρει στα χέρια πηλό (λάσπη, χώμα). Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπον από πηλόν.

Έτσι και τώρα. Επειδή το σκεύος έχει νεκρωθεί, έχει καταστραφεί από την αμαρτίαν, επειδή παραμένει παράλυτο, αδύνατον να σωθεί, έρχεται στη γη ο Πλαστουργός Του και του προσφέρει «νέον» ένδυμα, για να σταθεί πάλι στα πόδια του, για να θεραπευτεί η αθεράπευτη παράλυσή του.