Εξορμήσεις

Εξόρμηση Αγάπης στην Αλβανία

«Γιατί ζώμεν και κινούμεθα εν τω Θεώ».

Με αυτή την σκέψη ξεκινήσαμε από την Κυψέλη με την ομάδα του Χριστιανικού Ομίλου της Ορθόδοξης Ιεραποστολής την «εξόρμηση αγάπης» στην Αλβανία και έχοντας νοερά δίπλα μας την ψυχή των δράσεων μας, κυρία Σκορδά. Με υπεύθυνες την κυρία Γεωργούλα και την κυρία Σταυριανού ενωθήκαμε στην Θήβα και στην Λάρισα με την υπόλοιπη εκλεκτή ομάδα των χριστιανών αδελφών μας.

Ένοιωσα για άλλη μια φορά ότι η στρατιά του Θεού είναι αμέτρητη. Το αμπέλι του Κυρίου είναι μεγάλο και όλοι μας βρίσκουμε εκεί εργασία, όταν ανοίγουμε την καρδιά μας. Αποκαλύπτεται έτσι, η ακατανίκητη δίψα της ενδόμυχης προσφοράς στον συνάνθρωπό μας. Αυτό είναι το Ιεραποστολικό Θείο δώρο, που όταν το υπηρετείς, η κούραση, ο πόνος και το βάρος της ηλικίας εξαφανίζονται γιατί η συγκίνηση και τα μάτια των δοκιμαζόμενων αδελφών μας αποκαλύπτουν την Αγάπη, τον Ίδιο τον Κύριο μας.

Μετά από πολύωρο ταξίδι φτάσαμε στον πρώτο Προορισμό μας στην Αλβανία, στη νότιο-κεντρική χώρα στην πόλη BERAT ή Βεράτιο, που οι κάτοικοί του είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Με την προσωνυμία «πόλη των χιλίων παραθύρων» έχει ανακηρυχθεί σε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO. Η υποδοχή από τον Ιεραποστολικό Αρχιεπίσκοπο Ιγνάτιο ήταν γεμάτη θαλπωρή και αγάπη που ήσαν διάχυτες μέσα στην αίθουσα με το νηστήσιμο δείπνο μας. Οι έντεκα τόνοι με ρουχισμό, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης είχαν ήδη φτάσει με το Κοντέινερ της Ιεραποστολής. Στις πέντε το πρωί αναχωρήσαμε για τα ΤΙΡΑΝΑ όπου ο σεβάσμιος πατέρας Κοσμάς μας δέχτηκε με ανοικτή την αγκαλιά του, μας μίλησε και μας έδωσε δύναμη για την επίσκεψή μας στην Ιερατική σχολή και το μικρό Ορφανοτροφείο.

Στις «εξορμήσεις αγάπης» δεν ωφελεί να εφοδιαστείς με χάρτες, πυξίδες, υλικές ανέσεις, αλλά μόνο και μόνο με την αγάπη και την τόσο παρήγορη δύναμη που απλώνει η συντροφιά των αδελφών μας. Παντού, όπου υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, παιδιά που εξαγνίζονται μέσα στον πόνο, η πρόσκληση του Κυρίου μας, γεμίζει τις καρδιές μας.

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύω υμάς». Η εορτή υποδοχής των παιδιών ήταν και αυτή ένα δώρο καρδιάς. Αισθανόμουν πως ήταν όλα παιδιά μας που μας κοίταζαν και μας ψιθύριζαν αισιόδοξα «και όταν η ζωή μας είναι μια τρικυμισμένη θάλασσα και όταν η θύελλα μαίνεται, όταν στον δρόμο μας ενεδρεύουν πολλοί ύφαλοι, ας κοιτάμε ψηλά, τον αετό που πετά στον γαλάζιο ουρανό και μας υπενθυμίζει το λόγο του Κυρίου μας, να μη μας ξεγελά το πρόσκαιρο της επίγειας ζωής». Αυτή η πίστη στην αιώνια ζωή παρηγορεί όλες τις θλίψεις γιατί δεν πρόκειται για θλίψεις παντοτινές. Δεν βρήκα χαρά μεγαλύτερη, ούτε συγκίνηση πιο μεγάλη, όταν η φωνή του Σεβάσμιου Γέροντα Νικόλαου στο Θείο εκκλησίασμα ηλέκτρισε τις καρδιές μας.

Με την επιστροφή μας στο BERAT, μας περίμενε η θεία κατάνυξη, η αγρυπνία στον Μεγαλοπρεπή Ναό με τον πατέρα Ιγνάτιο. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από τις μελωδίες της μικτής χορωδίας και τις γλυκόλαλες νέες κοπέλες που μας γέμιζαν τα τρίβασθα της ψυχής από φωτεινή γαλήνη.. Το μάθημα της ευσπλαχνίας που έδωσε για μας ο Υιός του Θεού επάνω στο Σταυρό, σύμβολο ταπείνωσης και θυσίας, μας διδάσκει και μέσα από την προσφορά μας στον συνάνθρωπο και διαμέσου αυτής ανυψώνει το ηθικό μας για να συνεχίσουμε και αύριο και για όσο το μονοπάτι της ζωής μας είναι φωτισμένο.

Ευχαριστώ τον Θεό, που γνώρισα αυτούς τους γεμάτους σεμνότητα, αγάπη, ιεραποστολικό φρόνημα και ψυχική δύναμη συνταξιδιώτες, εν Χριστώ αδελφούς.

 

Ευλογημένα Χριστούγεννα,

Θεοδώρα Πάνου – Ξυλόκαστρο

 

Πίσω στις εξορμήσεις